Toczenie zgrubne jest najbardziej ekonomiczną i efektywną metodą obróbki zgrubnej zewnętrznych powierzchni cylindrycznych. Ponieważ głównym celem toczenia zgrubnego jest szybkie usunięcie nadmiaru metalu z półwyrobu, jego głównym zadaniem jest maksymalizacja produktywności.
Toczenie zgrubne zwykle wykorzystuje największą możliwą głębokość skrawania i posuw, aby zwiększyć produktywność. Jednakże, aby zapewnić niezbędną trwałość narzędzia, prędkość skrawania z reguły nie jest zmniejszana. Podczas toczenia zgrubnego należy wybrać narzędzie tokarskie z dużym głównym kątem krawędzi skrawającej, aby zminimalizować promieniową siłę skrawania, zapobiegając w ten sposób odkształceniom zginającym i wibracjom przedmiotu obrabianego. Dodatkowo dobiera się mniejszy kąt natarcia, kąt przyłożenia i ujemny kąt nachylenia, aby zwiększyć wytrzymałość konstrukcyjną krawędzi skrawającej narzędzia. Dokładność obróbki osiągalna poprzez toczenie zgrubne wynosi IT11, przy chropowatości powierzchni (Ra) w zakresie od 20 do 10 μm.
Toczenie wykańczające: Głównym celem toczenia wykańczającego jest zapewnienie, że obrabiana część spełnia wymaganą dokładność wymiarową i specyfikacje jakości powierzchni. Toczenie wykańczające zewnętrznych powierzchni cylindrycznych zazwyczaj wykonuje się przy stosunkowo małej głębokości skrawania i posuwie w połączeniu z większą prędkością skrawania. Do zakończenia toczenia zewnętrznych powierzchni elementów o dużych wałach-często stosuje się narzędzie do toczenia-z szeroką krawędzią, przy niższej prędkości skrawania. Do toczenia wykańczającego należy wybrać narzędzie o większym kącie natarcia, kącie przyłożenia i dodatnim kącie nachylenia, aby poprawić jakość obrabianej powierzchni. Toczenie wykańczające może służyć jako operacja wykańczająca zewnętrznych powierzchni cylindrycznych wymagających większej precyzji lub jako etap przygotowawczy do kolejnych procesów obróbki precyzyjnej. Dokładność obróbki osiągalna poprzez toczenie wykańczające mieści się w zakresie od IT8 do IT7, przy chropowatości powierzchni (Ra) w zakresie od 1,6 do 0,8 µm.
Toczenie precyzyjne: Cechą charakterystyczną toczenia precyzyjnego jest zastosowanie wyjątkowo małych głębokości skrawania i posuwów w połączeniu z prędkościami skrawania sięgającymi od 150 do 2000 m/min. Toczenie precyzyjne jest zwykle wykonywane przy użyciu narzędzi wykonanych z super-twardych materiałów-takich jak sześcienny azotek boru (CBN) lub diament-i wymaga użycia-precyzyjnych lub precyzyjnych-obrabiarek charakteryzujących się dużymi prędkościami obrotowymi wrzeciona i wyjątkową sztywnością konstrukcyjną. Dokładność obróbki i chropowatość powierzchni osiągane poprzez toczenie precyzyjne są na ogół porównywalne z uzyskiwanymi w wyniku standardowego zewnętrznego szlifowania cylindrycznego; dokładność obróbki może przekraczać IT6, natomiast chropowatość powierzchni (Ra) może osiągać wartości z zakresu od 0,4 do 0,005 µm. Stosowany jest głównie do precyzyjnej obróbki-przedmiotów z metali nieżelaznych, które wykazują słabą szlifowalność; w przypadku materiałów takich jak aluminium i stopy aluminium,-które mają tendencję do zatykania porów ściernic,-toczenie dokładne okazuje się bardziej skuteczną metodą. Podczas obróbki dużych, precyzyjnych zewnętrznych powierzchni cylindrycznych, toczenie dokładne może zastąpić operacje szlifowania. Toczenie precyzyjne z dużą-prędkością wykonywane na-precyzyjnych tokarkach przy użyciu drobno szlifowanych diamentowych narzędzi skrawających jest znane jako „toczenie lustrzane”; technika ta umożliwia obróbkę z dokładnością od IT7 do IT5, przy chropowatości powierzchni (Ra) od 0,04 do 0,01 μm, dzięki czemu szczególnie dobrze-nadaje się do ultra-precyzyjnej obróbki-przedmiotów z metali nieżelaznych.
